Op het moment dat we ouder worden hebben we er een bepaald beeld bij. We gunnen onze kinderen een mooie en onbezorgde toekomst. We nemen onze positieve ervaringen uit onze jeugd mee en geven dat door aan onze kinderen. Heb jij positieve herinneringen aan dat je met je ouders en broertjes en zusjes op een zonnige dag ging picknicken op de hei, dan zul je dit waarschijnlijk ook een keer met jouw gezin willen doen.

Iedereen heeft ook negatieve ervaringen opgedaan in zijn of haar jeugd. We willen onze kinderen behoeden voor de negatieve ervaringen uit onze eigen jeugd. Daar waar jij moeite mee had, waar jij mee geworsteld hebt, dat gun je je kind natuurlijk niet. Dat is heel logisch. Werd jij vroeger buitengesloten, dan zul je er alles aan doen dat jouw kind dat niet overkomt, dat jouw kind er bij hoort. Heb jij geworsteld met verlegenheid dan help jij je kind natuurlijk om mondig te worden. We hebben het vaak helemaal niet door maar we laten te vaak onze eigen ervaringen meespelen in de ervaringen van onze kinderen. Dat gebeurt onbewust. Iedere ouder heeft eigen ervaringen uit zijn of haar jeugd. Dat kunnen positieve maar ook negatieve ervaringen zijn.

Stel jij hebt in jouw jeugd ervaren dat je werd buitengesloten, je mocht niet meedoen, je voelde je daardoor alleen, dit deed jouw pijn en als je er aan denkt is het nog steeds pijnlijk. Op het moment dat jouw kind nu in een soortgelijke situatie komt dat het bijvoorbeeld niet uitgenodigd wordt voor een kinderfeestje kan het zijn dat dit jouw extra raakt. Ben je er bewust van dat het voor jouw kind nog geen enkel probleem hoeft te zijn. Soms maken we het zelf veel groter dan dat het is omdat het ons raakt. Het is ons innerlijke kind wat gekwetst wordt. Dat maakt dat we soms heftig reageren, niet weten hoe te reageren, vol in de emotie schieten en er langer mee in onze maag zitten dan onze kinderen. Ben je er bewust van wanneer dit gebeurt. Gun jouw kind zijn eigen ervaringen.